POMOST POZNANIA
Teresa Mucha
       Menu
 
  Strona główna
 
  O mnie
  Warsztaty i szkolenia
  Reiki
  Przyjęcia indywidualne
  Linki- Polecam
  Kontakt
  Galeria
  Myśli
  Cytaty Mądrych
  ad vocem
  Dykteryjki
  Klinika Dusz
 
 










 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 O ptaku Feniksie

Mityczny ptak Feniks był obecny w mitologii Egipskiej, był również znany pisarzom greckim i rzymskim, a także dzięki ojcom kościoła został przyjęty do chrześcijaństwa i utożsamiano go ze zmartwychwstałym Chrystusem.

Religie poza-chrześcijańskie

Jako postać mityczna Feniks pojawił się w starożytnym Egipcie. Przypisywano mu wygląd wielkiego orła z błyszczącym purpurowo-złotym opierzeniem i przepięknym, dźwięcznym głosem. Uważano że istnieje tylko jeden Feniks i długość jego życia wynosi 500 lat. Przylatywał on do Fenicji ze Wschodu i budował gniazdko z aromatycznych ziół i gałązek palm, a następnie umieszczał w ogniu, który je spalał. Z płomieni wyłaniał się nowy Feniks, który po zabalsamowaniu popiołów ojca w jajko z Mirrą przenosił się do Heliopolis w Egipcie. Składał jajo na ołtarzu w świątyni boga słońca Re, a potem wracał na Wschód. Feniks w rozumieniu starożytnych Egipcjan symbolizował słońce i bardzo długi czas.

W starożytnej Grecji, ojciec historii Herodot, wspominał o Feniksie przypisując mu takie same cechy, z tym tylko, że za krainę pochodzenia ptaka przypuszczał Indie. Pisarze rzymscy także wspominali o Feniksie i przypisywali mu cechy podobne jak Grecy. Rzymianie w okresie cesarstwa ujmowali go jako apoteozę.

Arabowie całkowicie inaczej widzieli Feniksa, utożsamiali go z 'anqa - wielkim tajemniczym ptakiem podobnym do czapli. Stworzył go sam Allach w formie doskonałej. Ptak później stał się plagą i został zabity.

Ojcowie Kościoła

Pierwszym z chrześcijan, który wspomniał o Feniksie był św. Klemens Rzymski. W swoim "Liście do Koryntian" Biskup Rzymu napisał, zalecenie chrześcijanom kontemplować przedziwny znak ukazujący się na Wschodzie w okolicach Arabii w postaci ptaka, zwanego Feniksem, który jest wspaniałą obietnicą i zapowiedzią wskrzeszenia przez Stwórcę wszystkich , którzy Mu wiernie służyli i żyli świątobliwie w nadziei płynącej z dobrej wiary. Opowiada się za niektórymi cechami jaki Feniksowi przypisywali Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Odmienne zdanie ma na temat cech następujących po jego śmierci. W odróżnieniu od religii pogańskich św. Klemens mówi, iż do rozkładającego się gniazda lgnie robak, który karmi się resztkami gnijących szczątków zmarłego ojca, i jako pisklę obrasta potem piórami. Kiedy zaś podrośnie, bierze gniazdo z kośćmi swego ojca i leci z Arabii do miasta Heliopolis. Przylatuje tam w obecności wszystkich jego mieszkańców składa je na ołtarzu Słońca i odlatuje. Miejscowi kapłani sięgają do roczników, że ptak ten przyleciał po upływie 500 lat. Św. Klemens powołuje się na to opowiadanie o Feniksie w przytaczaniu dowodów na nieśmiertelność duszy.

Wspominają także o Feniksie Tertulian i Kommodian, dla nich Feniks jest dowodem zmartwychwstania.

W klasycznym stylu Laktancjusz napisał opowiadanie o Feniksie "De ave Phoenice" składające się z 85 dystychów: "(...) W ustronnym gaju siada na wierzchołku palmy, zwanej od siebie feniks. Z pachnących gałązek i liści wije sobie gniazdo jako grób, kładzie się w nim i spala po wznieceniu płomieni ciepłem swego ciała; ginie bowiem, aby żyć, ale sam jednak się stwarza".

Jak widać refleksje duchowe zawierają nie tylko cechy chrześcijańskie, widać także pewne właściwości ascetyzmu Seneki i mistycyzmu Apileusza, Plotyna lub Juliana. Alegoria Feniksa ma niewłaściwą inspirację w stoicyzmie. Postać Feniksa u Laktancjusza jest przede wszystkim symbolem wiecznego odnawiania; przedstawia bowiem świat, który umiera i odradza się na nowo. Nie patrząc na te różne cechy filozofii stoickiej i mitologii pogańskiej, postać feniksa posiada charakter chrześcijański, gdzie postrzegamy opis raju i symbol zmartwychwstania.

Wspomniał także o Feniksie Euzebiusz z Cezarei Palestyńskiej, ponieważ za niego w czasach Konstantyna Wielkiego i jego synów, symbol Feniksa wykorzystano do monet w ujęciu chrześcijańskim jako symbol zmartwychwstania Chrystusa. Euzebiusz nawiązał swoje opowiadanie do źródłowej egipskiej mitologii.

Napisał o Feniksie w swoich dziełach także św. Ambroży, nawiązuje wszystko do egipskiej mitologii, przypisując feniksowi arabskie pochodzenie, lecz nie przypisuje mu tych właściwości, które przypisywali mu Arabowie. Szczególną uwagę zwraca Ambroży na czystość tego ptaka, który nie rozmnaża się jak inne gatunki ptaków za pomocą stosunków cielesnych. Stawiał także Feniksa jako przykład dla wiernych.

W ikonografii Feniksa ukazywano na tle słońca lub w płomieniach ze wzniesionymi do lotu skrzydłami, niekiedy też z głową w aureoli z siedmiu promieniami, krzyżem i napisem "felictum temporum reporatio".

Feniks a Chrystus

Jak zauważyliśmy, pochodzenie Feniksa to tajemniczy raj, podobnie jak tajemniczą jest dla nas Niebiańska ojczyzna Chrystusa. Podobnie jak Feniks opuszcza wspaniałe gaje i przylatuje do miejsca, gdzie panuje śmierć, tak i Jezus nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem, a przyszedł do grzesznych ludzi przyjmując naszą ludzką słabość. Tak jak Feniks sam siebie spalał własnym ogniem, tak i Chrystus samego siebie wydał. Feniks składa swojego ojca na ofiarę Słońcu, aby dalej być nieśmiertelnym, lecz Jezus składa w ofiarę swemu Ojcu siebie samego, aby wykupić grzeszny świat i uwolnić nas, ludzi, z niewoli grzechu. Jak Feniks po spaleniu się powraca do życia, tak Jezus po śmierci krzyżowej powstał z martwych. Feniks czyni to co 500 lat, Jezus natomiast tylko raz wszedł w historię, lecz na każdej Mszy św. ofiaruje się na ołtarzu - teraz, w każdej chwili przychodzi zmartwychwstały do wielu serc wiernych.

[br. Jozafat Kuncewicz]